Ακούσαμε, αφουγκραστήκαμε, τραγουδήσαμε, αγάλιασε η ψυχή μας και η βόλτα μας συνεχίστηκε και πιο πάνω από την Ξάνθη σε έναν τόπο καταπράσινο με ποταμούς και δέντρα, αλλά και δυο μοναστήρια στη χάρη της Παναγίας, την Αρχαγγελιώτισσα και την Καλαμού. Ανεβαίνοντας, λοιπόν ακόμα πιο ψηλά, 42 χιλιόμετρα για Βουλγαρία έγραφε η πινακίδα, αλλά εμείς πιο πάνω πηγαίναμε γι' αλλού. Όχι σε άλλη χώρα, μα, σε μια, άλλης κατηγορίας, περιοχή, μειονοτική - δελέασμα για διπλά μόρια αλλά και μεγάλη πρόκληση για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.Τα Πομακοχώρια. Μια περιοχή που δεν ξέρεις σαν τι πας. Εγώ τουλάχιστον κάποια στιγμή μέσα μου αναρωτήθηκα.
Στο πρώτο χωριό, τη Σμίνθη, πιο μεγάλο από το δεύτερο που είδαμε, απ' τα πολλά που είναι, τα πράγματα έμοιαζαν σαν να πηγαίναμε σε τουριστικό μέρος, με εμάς να κοιτάμε μήπως και πετύχουμε κάποια γυναίκα να φορά την παραδοσιακή της φορεσιά με το μαντήλι στο κεφάλι για να τη φωτογραφίσουμε, μην τυχόν και μας ξεφύγει από το αρχείο μας.. Είδαμε μάλιστα μία που καμάρωνε σα μας είδε στο λεωφορείο και μας χαιρετούσε και τη χαιρετήσαμε κι εμείς.
Κι άρχισε σιγά σιγά η κουβέντα μας και η σχετική μας ενημέρωση από τον ξεναγό/ εκπαιδευτικό για την κατάσταση εκεί, αλλά κυρίως, για όσα έχουν να κάνουν καθημερινά οι μαθητές σ' εκείνα τα σχολεία.
Άλλη γλώσσα να μιλούν στο σπίτι τους, τα Πομάκικα, τα μαθήματα τους χωρισμένα σε δυο γλώσσες Τουρκικά και Ελληνικά, κι Αραβικά για το Κοράνι τους.... Δυσκολίες πολλές και η αντισταθμιστική αγωγή που είχα μάθει τότε στο Πανεπιστήμιο, εδώ μάλλον θα ταίριαζε απόλυτα, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει. Ποιος σεβασμός στο μαθητή, ποιος του επιβάλλει τι και με πόσες ασάφιες, παρερμηνεύσεις και αγνωσίες θα μεγαλώσει...
Μας χαιρέτησε ένα παιδί με λαχτάρα απ' το μπαλκόνι του λέγοντας μας "Καλημέρα", μα στην ερώτηση μας πως σε λένε, σιγανά το είπε το όνομα του. Μιλούσαμε εμείς αλλά μάλλον δεν μας καταλάβαινε... Δεν ήξερε τι άλλο να μας πει και μπήκε μέσα...
Μα ευτυχώς ήταν κάτι που μας είπε Καλημέρα!!
Εκεί στο δρόμο στο χωριό Μύκη, είδαμε γυναίκες να καθαρίζουν τα χαλιά τους, τις αυλές τους, και να λενε μεταξύ τους πως είμαστε τουρίστες. Ναι βέβαια, τουρίστες, αμ σαν τι άλλο να πηγαίναμε εκεί ή μήπως και σαν κάτι παραπάνω, σαν πονάει περισσότερο τους ξεριζωμένους Μικρασιάτες της ομάδας μας.
Μα εγώ, σαν μη μικρασιάτισσα, μα σαν εκπαιδευτικός δεν ξέρω πια τι αξία έχει αν οι κυβερνήσεις καθοδηγούνε τα σχολεία έτσι, τις θρησκείες, τα παιδιά μας. Όλα παιδιά είναι του Θεού, με μαντήλες ή χωρίς έχουν κάθε δικαίωμα στη σωστή γνώση και εκπαίδευση. Να παιδευτούνε για να μάθουν αλλά όχι σκοπίμως, μα με το σωστό τρόπο, αυτόν που πρέπει για να καλυφθούνε τα κενά τους. Να μην προχωράνε στα τυφλά. Έτυχε εδώ να γεννηθούν για να μεγαλώσουν και να γίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία, σαν αυτόν εκεί το σπόρο που φύτρωσε σε εκείνο το χωριό και μια νοικοκυρά από κει το περιποιήθηκε με κάθε σεβασμό και ευλάβεια, χωρίς να ξέρει ή να τη νοιάζει τ΄όνομά του..
Άγνωστο άνθος έπιασε σε έναν "ξένο τόπο"
που εγκλωβίστηκαν εκεί χιλιάδες των ανθρώπω
Ποιος άνεμος το σπόρο σου έφερε κι ήβρηκαν τον
νοικοκυράδες από κει, γυναίκες των Πομάκων.
Ποιο άνθος είσαι κι απο που δεν έχει σημασία
παρά που βρήκες άνθρωπο και σου δωσε αξία!
Κι άνθρωπο που δεν ήξερε εκεί ίντα γυρεύει
ποιος τόπος τον εγέννησε, σε ποιο Θεό πιστεύει..
Μα σαν το πομακόπαιδο φύτρωσες 'κει και σε είδα
δεν έχω παρά να σε πω, Εγκλωβισμένη Ελπίδα!
Κατερίνα Καλεμάκη
31/8/2017
που εγκλωβίστηκαν εκεί χιλιάδες των ανθρώπω
Ποιος άνεμος το σπόρο σου έφερε κι ήβρηκαν τον
νοικοκυράδες από κει, γυναίκες των Πομάκων.
Ποιο άνθος είσαι κι απο που δεν έχει σημασία
παρά που βρήκες άνθρωπο και σου δωσε αξία!
Κι άνθρωπο που δεν ήξερε εκεί ίντα γυρεύει
ποιος τόπος τον εγέννησε, σε ποιο Θεό πιστεύει..
Μα σαν το πομακόπαιδο φύτρωσες 'κει και σε είδα
δεν έχω παρά να σε πω, Εγκλωβισμένη Ελπίδα!
Κατερίνα Καλεμάκη
31/8/2017
