Μια πολυπολιτισμική παρέα...
Πως άραγε εσμίξανε ανθρώποι απο άλλα έθνη,
να τραγουδούνε, να γλεντούν, να λεν τα έθιμα τους..
Διόλου μην ξεχωρίζουνε, τα βλέματα να δείχνουν..
πόσο πολύ τη σύναξη αυτή τως χαίρονται όλοι...
Μιλούν σα να γνωρίζονται χρόνια πολλά κι αλήθεια
να μην το νιώσανε ποτέ μες στην καρδιά το μίσος.
Γιατί έχουνε αγνή ψυχή που η μουσική έχει θρέψει
και ξέρουνε να δέχονται, ξέρουν να κουβεντιάζουν..
Να 'ναι ανοχτοί, να σέβονται και να υπολογίζουν
κείνον που έχουν δίπλα τους, δίχως να κατακρίνουν..
Πόσο αξία στη ζωή έχει μια απλή κουβέντα,
να πιεις ρακί να ζεσταθεί 'πο μέσα η καρδιά σου..
Κι εκεί να νιώθεις όμορφα, τα μάτια σου να λάμπουν
και το χαμόγελο σου εκεί να τους καταλαβαίνει..
Να μη φοβάσαι να μιλείς, να μην ντραπείς να κλάψεις,
να αγαπήσεις, να γευτείς όλα τση γης τα πλούτη,
που βρίσκονται μες στην καρδιά, σε δυο απλά σας λόγια...
Σε μία φλόγα ενος τζακιού, μιας παρασιας τα ξύλα
που σιγοκαίγονται εκεί, σκέψεις για να ζεστάνουν
τον κόσμο να ενώσουνε να φέρουνε σιμά τους
και να μην νιώσουν ποτέ, ξένοι σε ξένο τόπο.
Κατερινα Καλεμάκη
20/11/2015